Doruto Jake Naffi Nilam Candy Ramiro home in memoriam foto's Blog Artikel DvhN 20-02-2014.pdf OrionM Roots Xavi Omara Lucas Teun Tzigana Chico

In februari 1999 zag ik Orion voor het eerst en ik wist direct, dit is mijn vriend voor het leven. Zijn mooie donkere ogen straalde al zoveel rust uit! En dat voor een groot paard wat nog 3 jaar moest worden.

Samen zijn we aan de gang gegaan en eigenlijk hebben we alles samen geleerd. Een jong groen paard was ook voor mij nieuw. Foutjes werden vergeven en onze band werd sterker en sterker. Aan de stand van zijn oren kon ik aflezen wat hij ging doen of wat er ging gebeuren. Dezelfde oren en ogen gaven aan wat hij dacht en hoe hij zich voelde.


Een geboren springer maar toch wilde ik vooral dressuur met hem rijden. Na het zadelmak maken en inrijden zijn we vrij snel op wedstrijd gegaan. Veel oefenen en vooral gewoon meters maken. Het vertrouwen groeide maar als ik eerlijk ben hebben we allebei nooit echt genoten van de wedstijden. Mijn blijvende faalangst maakte hem ook onzeker. En toch deed hij ontzettend zijn best.


Toen hij 6 jaar was heeft hij een ernstig ongeluk gehad op de wasplaats. Hij wilde krabbelen aan zijn been, kwam omhoog en stootte zijn hoofd aan de ring waar hij aan vaststond.. Het kleine metalen pinnetje aan het oogje boorde een gat in zijn schedel, tussen de oren. Met spoed de dierenarts erbij en uiteindelijk is het gehecht en kreeg hij 6 weken stalrust ivm een hersenschudding. Alles leek mee te vallen maar uiteindelijk heeft deze klap alles veranderd. Er is littekenweefsel ontstaan waardoor hij beperkingen kreeg. Zijn evenwicht is dusdanig verstoord dat hij totaal niet geladen wil worden. Ook heeft hij moeite met drempeltjes, boomwortels, steentjes en andere kleine ongelijkheden. Op zich prima mee te leven met aanpassingen. Zijn zicht is in de loop van de jaren ook achteruit gegaan. Niet lang na het trauma begon hij met hoofdschudden tijdens het rijden. Zo erg zelfs dat het dressuurrijden niet meer ging. Toen kwam mijn keuze om te stoppen met wedstrijden en gewoon te doen wat we nog wel konden.


Samen zijn we veel buiten gaan rijden of gaan wandelen. Vaak alleen en uren door het bos. Vroeg in de ochtend op ons gemakje het bos door stappen, in weer en wind. Wat hebben we hiervan genoten.


Soms is het moeilijk te accepteren dat die klap zoveel schade aangericht heeft. Toch denk ik niet dat Orion er echt last van heeft. We hebben ons leventje samen aangepast en nadat het buiten rijden niet meer ging doordat hij onzekerder werd door zijn zicht zijn we alleen nog maar gaan wandelen. Dan kon hij zich achter mij verschuilen tijdens spannende momenten. Samen kwamen we hier wel doorheen.


Drie jaar geleden raakte hij telkens kreupel aan zijn voorbeen. Wat telkens een onschuldige hoefzweer leek, bleek na ruim een jaar van ellende wat anders te zijn. Mijn hoefsmid en verschillende veearsten konden zelfs na foto's niet achterhalen waar het probleem lag. Als laatste redmiddel is hij van Zuid-west Friesland op de trailer naar Roosendaal gegaan. Als een van de beste hoefsmeden van het land het niet wist zou het ophouden. Hij had genoeg pijn gehad. Na opnieuw foto's en goede beoordeling bleek het te gaan om een hoornzuil. Niet geheel onschuldig maar op zich te behandelen. De kansen op volledig herstel na de operatie waren niet heel positief. In overleg hebben we ervoor gekozen hem in een goede stand te bekappen en de hoef te ondersteunen met een ijzer en een lederen zooltje. En gewoon maar zien, van dag tot dag. Ik wil het lot niet tarten en spreek daarom nooit hardop uit hoe het met zijn gezondheid gaat maar het feit dat hij nu mag gaan genieten van zijn oude dag zegt genoeg.


Nu mag hij terug naar de basis en lekker paard zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat het voor mij een beetje dubbel is. Wat ga ik mijn dagelijkse bezoekjes aan hem missen maar aan de andere kant is dit het beste wat ik voor hem kan doen. Ik weet zeker dat hij het erg naar zijn zin gaat krijgen. In een mooie kudde, een prachtig paddock paradise en heerlijk hooi eten. Wat wil een paard nog meer? Natuurlijk kom ik hem zo vaak opzoeken als ik kan want zijn knuffels en kusjes zijn onweerstaanbaar.

Houden van is ook loslaten en het beste voor hem willen!


Liefs Monique