Doruto Jake Naffi Nilam Candy Ramiro home in memoriam foto's Blog Artikel DvhN 20-02-2014.pdf OrionM Roots Xavi Omara Lucas Teun Tzigana Chico

Wij zijn Petra en Muriël, moeder en dochter. Omara is op 13-04-1996 geboren en sinds 03-04-1999 in ons leven. Na jaren op de manege gereden te hebben was eindelijk het moment aangekomen om zelf een paard te kopen. De zoektocht begon naar die donkerbruine 8 jarige ruin met een rustig karakter. En toen kwamen we Omara tegen, een temperamentvolle voskleurige merrie die nog 3 moest worden. Hoewel het niet helemaal in het plaatje paste was het liefde op het eerste gezicht.


Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk, elke dag naar onze grote vriendin en geen dag is saai geweest. De eerste jaren waren zeker niet makkelijk, want zoveel ervaring met paarden hadden we niet. Omara was net zadelmak en ging alleen maar rechtdoor, verder kon ze nog niets. Omara's vader was een succesvol Amerikaans renpaard en dat hebben we geweten! Een periode van zandhappen en trakteren bij elke 5e keer dat we eraf vlogen volgde. We hielden ons altijd voor dat ze haar wilde haren wel zou verliezen als ze 6 was of 8 of 10, maar het is gewoon haar karakter, ze gedraagt zich soms nog steeds als een 3-jarige. We hebben op verschillende stallen gestaan en verschillende instructrices gehad, niet alle was een succes. Met rijden heeft Omara een gebruiksaanwijzing, ze moet je accepteren en je moet haar het idee geven dat het haar keus is om iets te doen, anders verzet ze letterlijk geen stap.

De laatste jaren heeft Omara op een stal midden in het bos gestaan. Hier was ze helemaal in haar element, het braafste paard van stal. Niet meer in de bak rijden, maar lekker meerdere keren per week een uitgebreide bosrit. Prachtige kronkelpaadjes, lekker een sprintje trekken op het lange rechte ruiterpad, reeën spotten, het bos zien veranderen met de seizoenen, van deze tijd hebben wij het meest genoten.

 

Omara is het liefste paard dat wij kennen. Het is lastig om te omschrijven hoe ze is, ze is gewoon Omara en wij zijn stapelgek op haar. Ze laat zich graag in de watten leggen, uitgebreid poetsen en het lekkerste eten eten inclusief de helft van de evergreenkoek. Ze is gek op shetlanders en kinderen, ze is beheerst, leergierig en eigenwijs. Ze geeft voetjes als ze een snoepje wilt. Ze heeft soms wat last van diva-gedrag. Gaat echt niet door de blubber lopen want dan worden haar benen vies (ze heeft altijd witte benen) of als ze ergens geen zin in heeft loopt ze gewoon weg en gooit haar volle gewicht in de strijd.


Door de jaren heen heeft ze wat blessures gehad. We hebben honderden kilometers aan de hand met haar gewandeld over het erf en in het bos. Ze heeft een ernstige peesblessure opgelopen waarvoor ze een jaar moest revalideren. De laatste jaren zij we daarom kleinere bosritjes gaan maken. Helaas werd ze dampig, na een behandeling is ze behoorlijk opgeknapt maar ze krijgt er langzaam weer meer last van. Rijden kan niet meer en doordat de samenstelling van de kudde niet stabiel is kan ze de grote groep ook niet in. We merkten dat ze zich niet meer gelukkig voelde. We kwamen deze prachtige plek tegen in Dwingeloo bij Bert en Monique. We twijfelden geen moment. Hier kan Omara de laatste tijd van haar leven gelukkig doorbrengen, hier kan ze weer paard zijn.