Doruto Jake Naffi Nilam Candy Ramiro home in memoriam foto's Blog Artikel DvhN 20-02-2014.pdf OrionM Roots Xavi Omara Lucas Teun Tzigana Chico

Ik ben Navajo maar iedereen noemt me Naffi. Ik ben in Oostenrijk geboren en heb eerst met mijn moeder op een alpenweide gewoond. Daar leerde ik hoe ik in de bergen moest lopen zonder te vallen, en dat er in de winter héél veel sneeuw kan liggen. Toen ik een half jaar oud was kwam Patrizia mij halen. Zij leerde mij aan een lange lijn rondjes lopen en ging later ook op mijn rug zitten. We maakten dan fijne tochtjes door de bergen.

Ik heb al vanaf toen ik nog klein was jeuk als het warm wordt. Dan weet ik niet hoe ik die jeuk weg kan krijgen, en ik ga dan lekker staan schuren tegen bomen, palen, staldeuren, alles wat ik maar kan vinden, dat helpt tenminste heel even. Al snel kreeg ik een deken op, want Patrizia zei dat de jeuk door hele kleine mugjes kwam die mij steken, en dat die deken de muggen tegen ging houden. Het werkte wel een beetje, maar nog steeds had ik jeuk waardoor de deken elke keer weer kapot ging. Soms zat er ook een grote scheur in omdat mijn weidemaatjes weer eens hun tanden zetten. Ik heb zelfs een keer een deken helemaal door midden gescheurd! Toen ik vijf was werd de jeuk zo erg, en ging ik zo hard schuren dat steeds de dierenarts moest komen om mijn wonden te behandelen en me een spuit te geven, yikes! Patrizia maakte zich grote zorgen om mij en kon niet aanzien dat ik zo'n pijn had. Dus toen is ze haar vriendin Tessie gaan vragen of die geen oplossing wist. Nou, Tessie wist ook geen oplossing maar dacht dat misschien een andere omgeving nog een beetje zou kunnen helpen. Dus toen hebben Patrizia en Tessie samen een plan gemaakt om mij naar Nederland te laten verhuizen!

Op een dag werd ik opgehaald door een heeeele grote vrachtwagen, zoiets had ik nog nooit gezien. Maar ik klom wel braaf naar boven en ging erin staan. Na een hele lange rit ontmoette ik Tessie voor het eerst. Ze zei dat ze mij erg mooi vond, ja nogal logisch! Ik woonde eerst een weekje in een weitje alleen, en ging 's nachts op stal. Daar stond ik naast Sanne, het andere paard van Tessie, maar haar vond ik niet aardig, want ze deed steeds heel boos tegen me, als ik alleen maar naar haar keek. Al snel kwam ik in een groep met wel 25 andere paarden te wonen, en sliep ik dag en nacht buiten. Ik kon zelf mijn hooi en brokjes halen door in een soort kooi te gaan staan, en dan kwamen er vanzelf brokjes in de bak! Dit trucje werkte helaas maar twee keer per dag. Je moet weten dat ik ontzettend veel van eten houd, gras, hooi, brokken, appels, wortels, ik kan er geen genoeg van krijgen. Dat zie je dus ook wel een beetje aan mijn buik, ze hebben wel eens gezegd dat ik op een olifant lijk! Ook niet aardig, ik ben gewoon gek op lekker eten.

Tessie kocht weer een nieuwe deken voor me, en zorgde dat die alleen maar af ging als ik werd geborsteld. Ook kroop ze steeds weer achter de naaimachine om de scheuren te repareren die door de scherpe tanden van mijn vriendjes veroorzaakt waren. Ik had nog wel een beetje jeuk maar het ging wel een stuk beter, en ik heb voor het eerst niet mijn manen en staart helemaal kaal geschuurd.

Op een nacht gebeurde er iets heel naars, ik schrok ergens van, ben toen door de draad de wei uitgerend, zo een bosje in, waar ik een tak in mijn oog kreeg. Dat deed heel erg zeer. Daarna ging het steeds slechter met mijn oog, en uiteindelijk moest ik zelfs naar het paardenziekenhuis! Ik ben twee keer geopereerd, eerst dachten ze nog dat mijn oog misschien weer beter zou worden, maar uiteindelijk hebben ze het helemaal weg gehaald. Het was echt rot daar in dat ziekenhuis, ik was zo blij toen ik na twee weken weer terug was bij mijn vrienden en weer gras kon eten. Nu ben ik er wel aan gewend dat ik maar 1 oog heb. En Tessie past altijd goed op dat ik nergens tegenaanloop of iets engs even met mijn andere oog kan bekijken.

Ik woon nu bij Bert en Monique, en zie ik Tessie veel vaker. En gelukkig heb ik hier ook een hele goede vriend gevonden, hij heet Filon en wij zijn bijna de hele dag samen. Meestal bij de hooibak natuurlijk!