Doruto Jake Naffi Nilam Candy Ramiro home in memoriam foto's Blog Artikel DvhN 20-02-2014.pdf OrionM Roots Xavi Omara Lucas Teun Tzigana Chico

Op tienjarige leeftijd mocht ik, na lang vragen (mijn ouders zouden misschien zeggen: zeuren) in ons dorp op pony les. Vier jaar later mocht ik ook nog eens een eigen pony! Dat werd Chico. Hij was toen zes jaar. Hij was iel en moest echt nog spieren ‘kweken’. Zijn staart was kort en dun, alsof eraan geknaagd werd door andere pony’s. Relatief snel bleek dat te weinig (intensief) werken, te weinig beweging en in verhouding te veel eten geen goede combinatie was. Na een jaar verkaste hij terug naar de stal waar hij vandaan kwam. Letterlijk binnen een week gedroeg hij zich keurig. Kindjes van zes reden weer vossenjacht op hem. Voor mij het moment om ook weer op hem te stappen. Chico stond daar ook in een groepsstal, wat goed voor hem was. Hij kwam veel buiten en ik had meerdere keren per week les. Mijn moeder reed ook nog steeds op hem. In de jaren die volgden startte ik met het rijden van wedstrijden, tot uiteindelijk M2. Op 11 jarige leeftijd werd hij beleerd voor de kar. Zowel mijn vader als ik menden met hem. Ook aangespannen reed ik wedstrijden, op het laatst Z dressuur en M vaardigheid. We hadden af en toe nog wel wat met hem te stellen maar in de kern was het een brave pony. Wat flegmatiek, dus ik moest met rijden en mennen altijd wel aan de bak. Buiten rijden vond hij heerlijk. Het liefst niet helemaal voorop en ook niet alleen. Een held is hij niet, nooit geweest. We switchten nog een keer van stal en in Roden was hij goed op z’n plek met vanuit zijn stal uitzicht op het bos (soort van). Hij stond daar, omdat hij stofallergie had ontwikkeld. Toen hij 22 was, werd onze oudste zoon geboren. Met één kind was het allemaal nog wel te combineren, maar met de komst van onze tweede in april 2017 vond ik dat toch een stuk lastiger. Chico werd bovendien ouder, mennen kostte hem meer moeite en hij was zijn stal- en weidemaatje inmiddels ook twee jaar kwijt. Tijd voor pensioen dus. Na een aantal plekken bezocht te hebben, wisten we het zeker en kozen we voor ‘t Was ‘t Weerd. Chico, ik hoop dat je hier nog lang mag genieten van je welverdiende pensioen.