Doruto Jake Naffi Nilam Candy Ramiro home in memoriam foto's Blog Artikel DvhN 20-02-2014.pdf OrionM Roots Xavi Omara Lucas Teun Tzigana Chico

In augustus 1992 waren Jan en ik op zoek naar Haflingers om buitenritten mee te maken en eventueel mee te mennen.  In Gilze-Rijen stond een kleine, fijngebouwde merrie achter in haar box wat zuur te kijken. Dat was Candy, net 3 jaar oud. Eerst liep ik er langs met het idee van: dat is niks.  Maar ze werd voor mij opgezadeld, hoewel ze nog nooit onder het zadel was geweest en op de een of andere manier voelde ik mij toch tot haar aangetrokken. Ze begreep er niets van als ik haar aanspoorde met mijn benen, maar ze was heel relaxed, ook toen er een trekker langskwam met een rammelende bak erachter. “Die moet ik hebben,” dacht ik, “die is verkeersmak!”.  De vorige eigenaar had gezegd dat ze wel beleerd was in het tuig, maar toen we haar voor de wagen hadden gezet, verzette ze 20 minuten lang geen voet! Nu zat ik daar niet zo mee, want ik wilde gewoon buitenritten onder het zadel maken. En dat ging gelijk super! Ik had eerst steeds met haar gewandeld in de omgeving, omdat het erg moeilijk was om een passend zadel te vinden. Toen ik dat eindelijk had, ben ik erop gaan zitten, nadat ik haar een paar keer met zadel had gelongeerd. Ze vond alles best, als we maar niet in de binnenbak gingen rijden! Daar leek het af en toe wel rodeo, terwijl ze buiten zo mak als een lammetje was: ik kon overal met haar naartoe rijden, over gammele bruggetjes, langs gif sproeiende trekkers en door het verkeer. Alleen mensen heeft ze altijd eng gevonden, vooral grote, forse mensen met harde stemmen en ruwe bewegingen. En ze voelt precies aan wanneer iemand gespannen of bang is, onzeker of boos. Bij paarden is ze heel onderdanig. In de loop der jaren hebben we vele mooie buitenritten gemaakt in de duinen en op het strand bij Noordwijk en op Terschelling, in het bos en over de hei op de Veluwe, in Drenthe (ook bij Manege De Drift in Dwingeloo!) en Brabant, aangespannen en onder het zadel. Ik heb ook jarenlang aan  endurancewedstrijden meegedaan met Candy. En ik hield een dagboek van haar bij met o.a. het aantal malen dat ik op haar heb gereden: 2824 keer! We hebben ook vele menwedstrijden met haar gereden, Jan als koetsier en ik als groom: marathons (ook op Terschelling, waar de waterbak een meertje was van wel 1 meter diep!), vaardigheid en mendressuur tot klasse M. De marathons en vooral de vaardigheid leverden regelmatig 1e prijzen op! Sinds 2006, toen ze een peesblessure had, hebben we geen wedstrijden meer gereden, alleen recreatief. In mei 2014 maakte ze tijdens een buitenrit een scherpe draai doordat ze ergens van schrok en kreeg een zware peesblessure. De dierenarts zag het somber in: na 6 weken zou het of inslapen zijn, of, als ze pijnvrij was, met pensioen. Gelukkig ging ze steeds beter lopen, en tot mijn vreugde zag de scan er na 6 weken aanzienlijk beter uit: ze is pijnvrij en mag lekker van haar pensioen genieten bij ’t Was ’t Weerd!

          Annemarie